Η πραγματικότητα, όμως, φαίνεται να λέει… άλλα.
«Και πώς ακριβώς να καθίσουμε;»
Ανάμεσα στα προβλήματα που μας επισημαίνουν οι δημότες, ξεχωρίζει ένα: τα καθίσματα. Δεν είναι οριζόντια, αλλά κεκλιμένα.
«Πώς να κάτσει κανείς σε τέτοιο κάθισμα;» μας ρωτούν.
«Εδώ δυσκολεύονται οι νέοι — πόσο μάλλον ένας ηλικιωμένος!»
Καθίσματα για… γυμναστήριο;
Οι παρατηρήσεις τους είναι απολύτως βάσιμες. Σε ένα τέτοιο κάθισμα:
το σώμα γλιστρά προς τα εμπρός,
απαιτείται συνεχής μυϊκή ένταση για να μη φύγεις,
πλάτη δεν υπάρχει, άρα ούτε στήριξη για τη μέση.
Για έναν ηλικιωμένο ή για άτομο με κινητικές δυσκολίες, το κάθισμα δεν είναι απλώς άβολο — μπορεί να γίνει επισφαλές.
Πιο ανθρώπινες στάσεις… για ποιους;
Η αναμονή στη στάση δεν θα έπρεπε να θυμίζει δοκιμασία ισορροπίας ή άσκηση αντοχής. Αν κάτι χρειάζεται επανεξέταση, αυτό είναι ο σχεδιασμός με γνώμονα όλους τους δημότες — και κυρίως εκείνους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από άνεση και ασφάλεια.
Γιατί η «ανθρώπινη» στάση ξεκινά από το πιο απλό πράγμα: να μπορείς να καθίσεις χωρίς να παλεύεις να μη γλιστρήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου