Καμία όχληση στη Λυκόβρυση: ούτε μικρή, ούτε μέση

Γράφει ο Μανώλης Νταλούκας 

Διαβάζοντας το πρόσφατο δημοσίευμα του κ. Στιβαχτή σχετικά με την αλλαγή χρήσης γης σε περιοχή της Λυκόβρυσης, αξίζει να σταθούμε σε μια βασική του θέση. Ο κ. Στιβαχτής υποστηρίζει:
«Η πρόταση για την ένταξη οργανωμένου ΒΙΟΠΑ μικρής και μέσης όχλησης στο νέο Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο δεν είναι τυχαία. Είναι πρόταση υπεύθυνη, σύγχρονη».
Με λίγα λόγια, παρουσιάζει τις επιχειρήσεις «μικρής και μέσης όχλησης» περίπου ως ακίνδυνες για το περιβάλλον, επιχειρώντας να πείσει ότι η εγκατάστασή τους στη Λυκόβρυση αποτελεί μια υπεύθυνη και σύγχρονη επιλογή. Πρόκειται όμως για μια προσέγγιση που υποτιμά τη νοημοσύνη των κατοίκων.

Διότι η πραγματικότητα είναι σαφής: όλες οι επιχειρήσεις μέσης όχλησης επιβαρύνουν το περιβάλλον. Παράγουν ρύπους, δημιουργούν θόρυβο, απορρίπτουν υγρά και στερεά απόβλητα, πολλά από τα οποία είναι επικίνδυνα για την υγεία. Δεν μιλάμε βέβαια για διυλιστήρια ή τσιμεντοβιομηχανίες που ανήκουν στη «βαρεία όχληση». Μιλάμε όμως για σφαγεία, τυροκομεία μεγάλης κλίμακας, βιομηχανίες ξύλου, μονάδες τροφίμων, βαφεία μετάλλων, κέντρα logistics – δραστηριότητες που προκαλούν ατμοσφαιρική ρύπανση (εκπομπές σωματιδίων και οργανικών ενώσεων), έντονο θόρυβο (από μηχανήματα και φορτηγά), καθώς και απόβλητα που απαιτούν ειδική διαχείριση.

Ποιος λογικός άνθρωπος θα αποδεχθεί την εγκατάσταση μιας τέτοιας βιομηχανίας δίπλα στο σπίτι του, επειδή απλώς χαρακτηρίζεται «μέσης» και όχι «βαρείας» όχλησης; Το επιχείρημα της δημοτικής αρχής ότι «η όχληση θα είναι μέση» ισοδυναμεί με το να λέει κανείς: «Θα σε χτυπήσω λίγο, αλλά όχι πολύ». Οι κάτοικοι, κ. Στιβαχτή, δεν ζητούν να ενοχληθούν λιγότερο, ζητούν να μην ενοχληθούν καθόλου. Να μην έχουν ούτε μικρή ούτε μέση όχληση. Αυτή είναι η πραγματικά υπεύθυνη στάση.

Ένα δεύτερο επιχείρημα που προβάλλει ο κ. Στιβαχτής, προκειμένου να «χρυσώσει το χάπι», είναι ότι «θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας».

Ας είμαστε ξεκάθαροι: εδώ δεν μιλάμε για μια νέα βιομηχανία που στήνεται από το μηδέν, αλλά για μια μετεγκατάσταση. Δηλαδή, η επιχείρηση που θα εγκατασταθεί στη Λυκόβρυση έχει ήδη το προσωπικό της. Δεν πρόκειται ξαφνικά να προσλάβει μαζικά νέους υπαλλήλους. Στην καλύτερη περίπτωση, κάποιοι ελάχιστοι μπορεί να βρουν «ευκαιρία» μέσα από γνωριμίες και εξυπηρετήσεις. Αλλά αυτό απέχει πολύ από την εικόνα που παρουσιάζει ο κ. Στιβαχτής, λες και επίκειται έκρηξη απασχόλησης στην περιοχή.

Αν πράγματι θέλει να μιλήσει για θέσεις εργασίας, ας μας πει συγκεκριμένα:

• Πόσες νέες θέσεις θα δημιουργηθούν;
• Με ποια διαδικασία θα γίνουν οι προσλήψεις;
• Ποιες ειδικότητες θα αφορούν;

Γιατί με γενικόλογες υποσχέσεις δεν πείθεται κανείς. Αντιθέτως, η ασάφεια γεννά εύλογες υποψίες ότι πρόκειται απλώς για ένα ακόμα επικοινωνιακό τέχνασμα, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα για τους κατοίκους.

Επιχειρώντας να ασκήσει κριτική στην αντιπολίτευση, ο κ. Στιβαχτής γράφει:
«Η αντιπολίτευση δεν προτείνει τίποτα. Μόνο αρνείται».

Και εδώ, για άλλη μια φορά, υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών. Διότι η αντιπολίτευση έχει διατυπώσει ξεκάθαρη θέση: «Όχι» στην αλλαγή χρήσης γης. «Όχι» στην εγκατάσταση βιομηχανιών στην περιοχή. Αυτό δεν είναι πρόταση; Είναι και μάλιστα η πιο καθαρή και υπεύθυνη πρόταση που θα μπορούσε να υπάρξει.

Η άρνηση να επιβαρυνθεί ο τόπος με νέες βιομηχανικές εγκαταστάσεις, δεν είναι στείρα άρνηση. Είναι στάση ευθύνης, που βάζει πάνω απ’ όλα την ποιότητα ζωής των κατοίκων και την προστασία του περιβάλλοντος. Αν αυτό δεν θεωρείται «σύγχρονη πρόταση», τότε τι είναι;