Το βίντεο με τον Παναγιώτη Ιωάννου να «εκθειάζει» πριν κάποιον καιρό τον δήμαρχο Λυκόβρυσης–Πεύκης Μάριο Ψυχάλη είναι ένα αποκαλυπτικό στιγμιότυπο πολιτικής κουλτούρας. Όχι γιατί μαθαίνουμε κάτι για τον δήμαρχο — αλλά γιατί μαθαίνουμε πολλά για το περιβάλλον που τον περιβάλλει. Ξεκινάμε από το περίφημο «καθαρό γραφείο». Στον κόσμο του Ιωάννου, το γραφείο του δημάρχου γίνεται σύμβολο λαϊκότητας, και πολιτικής αρετής.
Στη συνέχεια έρχεται η μεγάλη αποκάλυψη: ο δήμαρχος δουλεύει ατελείωτες ώρες. Οι συνεργάτες «θα βρουν τον μπελά τους με τις οικογένειές τους», αλλά αυτό παρουσιάζεται όχι ως πρόβλημα, αλλά ως παράσημο. Η εξάντληση βαφτίζεται αφοσίωση και η απουσία ωραρίου μετατρέπεται σε ηρωισμό. Και φυσικά, το κερασάκι στην τούρτα: «δεν είναι ο μισθός». Η κλασική φράση κάθε πολιτικού εγκωμίου, που εξαφανίζει το χρήμα και αναγορεύει τον άρχοντα σε σχεδόν μοναχό της δημόσιας διοίκησης.
Αυτό που παρακολουθούμε στο βίντεο, δεν είναι περιγραφή διοίκησης, αλλά κατασκευή μύθου. Ένας δήμαρχος παρουσιάζεται ως άγιος της αυτοδιοίκησης και ένας συνεργάτης μετατρέπεται σε επίσημο υμνωδό. Η κριτική σκέψη αντικαθίσταται από κολακεία.
Το βίντεο, τελικά, δεν μας λέει πολλά για τον Μάριο Ψυχάλη. Μας λέει όμως πολλά για το πολιτικό κλίμα που επιβραβεύει το γλείψιμο αντί για τον έλεγχο, την εικόνα αντί για την ουσία και τον μύθο αντί για την πραγματικότητα.
Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Το βίντεο, τελικά, δεν μας λέει πολλά για τον Μάριο Ψυχάλη. Μας λέει όμως πολλά για το πολιτικό κλίμα που επιβραβεύει το γλείψιμο αντί για τον έλεγχο, την εικόνα αντί για την ουσία και τον μύθο αντί για την πραγματικότητα.
Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου