Ο δρόμος προς τη νίκη δεν περνά από συμφωνίες κορυφής. Περνά από την κοινωνική απορρόφηση μιας εκλογικής βάσης που έμεινε χωρίς πολιτική στέγη

Στο νέο πολιτικό τοπίο που έχει διαμορφωθεί στον Δήμο Λυκόβρυσης Πεύκης, ένα συμπέρασμα προκύπτει με σαφήνεια για όποιον παρακολουθεί ψύχραιμα τις εξελίξεις: οι παρατάξεις που στήριξαν τον Μάριο Ψυχάλη στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών έχουν πλέον, στην πράξη, διαλυθεί. Η διαπίστωση αυτή δεν είναι τυπική, είναι βαθιά πολιτική. Και έχει τρεις άμεσες συνέπειες:

• Δεν υπάρχουν πλέον οργανωμένοι μηχανισμοί μεταφοράς ψήφου.

• Οι ψηφοφόροι αυτών των σχημάτων είναι αποδεσμευμένοι.

• Οι πρώην ηγεσίες δεν ελέγχουν την εκλογική συμπεριφορά όπως στο παρελθόν.


Με άλλα λόγια, ο πολιτικός χάρτης έχει αλλάξει, και μαζί του αλλάζουν και οι κανόνες του παιχνιδιού.

Το πραγματικό στρατηγικό δίλημμα για τον Γρηγόρη Λέων

Η νέα πραγματικότητα θέτει ένα καθαρό ερώτημα στρατηγικής:

Επιλογή Α: Προσέγγιση των πρώην επικεφαλής των ανενεργών παρατάξεων.

Επιλογή Β: Προσέγγιση των ψηφοφόρων τους.

Οι δύο επιλογές δεν έχουν την ίδια εκλογική βαρύτητα.

Η ψυχρή λογική της πολιτικής επιστήμης

1. Οι ψηφοφόροι είναι η πραγματική εκλογική δύναμη

Όταν μια παράταξη διαλύεται, η ηγεσία χάνει επιρροή, οι ψηφοφόροι αυτονομούνται, και η μεταφορά ψήφου παύει να θεωρείται δεδομένη.

Διεθνής και εγχώρια εμπειρία δείχνει ότι σε τέτοιες συνθήκες οι πρώην επικεφαλής μπορούν να μεταφέρουν — στην καλύτερη περίπτωση — ένα πολύ μικρό ποσοστό της παλιάς τους βάσης.

Εκλογικά, λοιπόν, η «μεταγραφή ηγεσίας» έχει περιορισμένη αξία.


2. Δημιουργείται πολιτικό κενό, αλλά και μία χρυσή ευκαιρία

Η διάλυση μιας παράταξης δεν αφήνει απλώς κενό. Δημιουργεί αναζήτηση εκπροσώπησης, αυξημένη πολιτική ρευστότητα, ανάγκη νέας ταυτότητας για τους ψηφοφόρους

Αυτό είναι ένα σπάνιο παράθυρο ευκαιρίας 

3. Ο κίνδυνος των συμφωνιών κορυφής

Η προτεραιότητα σε πολιτικές συνεννοήσεις με πρώην ηγεσίες μπορεί να δημιουργήσει σοβαρές παρενέργειες: να εκληφθεί ως παζάρι εξουσίας, να αποξενώσει ανεξάρτητους ψηφοφόρους, να μεταφέρει αρνητικά φορτία ή παλιές αντιπαλότητες

Στις τοπικές κοινωνίες, όπου η πολιτική είναι και προσωπική υπόθεση, αυτός ο κίνδυνος είναι ιδιαίτερα έντονος.

Η στρατηγικά βέλτιστη κατεύθυνση

Η πιο αποτελεσματική επιλογή είναι η άμεση στόχευση των πολιτών που ψήφισαν τις παλιές παρατάξεις, πριν αποκτήσουν νέα πολιτική ταυτότητα ή επανασυσπειρωθούν αλλού.

Όταν μια παράταξη διαλύεται, οι ψηφοφόροι δεν «ανήκουν» πλέον στους πρώην αρχηγούς τους.

Ανήκουν σε όποιον τους πείσει πρώτος ότι τους εκπροσωπεί καλύτερα.

Συμπέρασμα: 

Η εκλογική δυναμική πλέον δεν βρίσκεται στα γραφεία των παλιών παρατάξεων.

Βρίσκεται στην κοινωνία, εκεί όπου διαμορφώνεται η επόμενη πλειοψηφία.