Με απλά λόγια, χρειάστηκε δημόσιος διασυρμός για να διορθωθεί μια επιλογή που εξαρχής έδειχνε προχειρότητα, αλαζονεία και πλήρη απόσταση από τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών.
Γιατί όταν σχεδιάζεις στάσεις χωρίς να σκέφτεσαι ηλικιωμένους, ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες, γονείς ή απλώς έναν κουρασμένο δημότη, τότε δεν μιλάμε για «αστοχία».
Μιλάμε για πολιτική αντίληψη επιπέδου Ψυχάλη.
Άρα το συμπέρασμα είναι σαφές:
Όχι, ο δήμαρχος δεν διορθώνει τα λάθη του μόνος του.
Τα διορθώνει μόνο όταν εκτίθεται δημόσια.
Κι αυτό λέει πολλά.
Από τον Σύλλογο Κατοίκων του Ηλιακού Χωριού, σχετικά με το θέμα, πήραμε και το εξής μήνυμα:
• Είναι ανάγκη ακόμα, στην κάθε στάση να μπουν δεξιά & αριστερά παραπέτια για να προστατεύονται από τα έντονα καιρικά φαινόμενα, όσοι περιμένουν λεωφορείο.
Όταν η τήρηση των προδιαγραφών συγκρούεται με την λογική
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ κριτική είναι εύκολη. Η διαχείριση έργων που δεσμεύονται από γραφειοκρατικές προδιαγραφές του 2016, είναι εξαιρετικά δύσκολη. Πριν βιαστεί κανείς να μιλήσει για «αλαζονεία» και «δημόσιο διασυρμό», οφείλει να απαντήσει σε ένα κρίσιμο ερώτημα: Μπορούσε ο Δήμαρχος να αποκλίνει από τις προδιαγραφές του έργου που καθορίστηκαν από το υπουργείο;
Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.
Η διόρθωση δεν είναι «διασυρμός, αλλά έμπρακτη ευθύνη
Το επιχείρημα ότι «χρειάστηκε δημόσιος διασυρμός για να γίνει η διόρθωση» αγνοεί την ίδια τη φύση των δημόσιων έργων. Η δημοτική αρχή, μόλις διαπίστωσε το πρόβλημα το οποίο αναδείχθηκε μέσα από τη χρήση και την καθημερινή επαφή με τους δημότες, προχώρησε άμεσα στην αντικατάσταση. Αυτό δεν είναι ένδειξη αλαζονείας. Είναι ένδειξη ενός Δήμου και ενός Δημάρχου που, αντί να κρύβεται πίσω από δικαιολογίες, αποφάσισε να ζητήσει από την εταιρεία, να διορθώσει μια επιλογή που, αν και τυπικά σωστή, αποδείχθηκε ουσιαστικά λανθασμένη και να αντικαταστήσει τα προβλεπόμενα με κανονικά παγκάκια και μάλιστα χωρίς να δαπανηθεί ούτε ένα ευρώ επιπλέον από τους πόρους του δήμου.
Η επίθεση προς τον Δήμαρχο περί «πολιτικής Ψυχάλη» είναι εύκολη στη διατύπωση, αλλά αβάσιμη στην ουσία. Απέναντι σε ένα υπουργείο που του παρέδωσε προδιαγραφές του 2016, απέναντι σε μια ανάδοχο που δεσμευόταν από συμβατικούς όρους, ο Δήμαρχος είχε δύο επιλογές: είτε να οδηγηθεί σε δικαστικές περιπέτειες, είτε να βελτιώσει το έργο στην πράξη.
Επέλεξε το δεύτερο. Και αυτή δεν είναι αλαζονεία – είναι το τίμημα της υπευθυνότητας όταν ο δήμαρχος αποφασίζει με βάση τις ανάγκες των πολιτών και όχι με τυπικές διαδικασίες.
Με όλα αυτά τα αστεία που λέτε , γιατί δεν γράφετε και το όνομά σας για να σας απαντήσουμε; Φοβάστε;
Διαγραφή