Σημειώσεις από το πολιτικό απουσιολόγιο του Δήμου Λυκόβρυσης – Πεύκης

Ενώ ένα σημαντικό κομμάτι στελεχών της αντιπολίτευσης φαίνεται να επενδύει περισσότερο στις αόριστες δημόσιες σχέσεις και κομματικές επαφές, η πλευρά του δημάρχου Μάριου Ψυχάλη δείχνει να ακολουθεί μια διαφορετική στρατηγική: τη συνεχή, καθημερινή παρουσία μέσα στην τοπική κοινωνία. Μέσα σε μόλις μία ημέρα, ο δήμαρχος και στελέχη της παράταξής του συμμετείχαν σε διαδοχικές εκδηλώσεις με έντονο κοινωνικό αποτύπωμα: βρέθηκαν δίπλα σε γονείς και παιδιά σε κολυμβητικούς αγώνες, έδωσαν το «παρών» στη γιορτή για την άνοδο του Α.Ο. Πεύκης στην Α Κατηγορία στο Δημοτικό Στάδιο, βράβευσαν μαθητές που συμμετείχαν σε σχολικό τουρνουά ποδοσφαίρου και, την επόμενη ημέρα, συμμετείχαν στην έκθεση έργων παιδιών των παιδικών σταθμών στο Κτήμα Τζερμιά.

Κάποιος μπορεί να χαρακτηρίσει αυτή τη στρατηγική ακόμη και ως έναν επιτήδειο προπαγανδιστικό μηχανισμό στημένο με τους οικονομικούς πόρους του δήμου. Ωστόσο, ανεξάρτητα από την πολιτική οπτική του καθενός, είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί ότι η διαρκής παρουσία στη δημόσια ζωή της πόλης παράγει πολιτικό αποτέλεσμα. Δημιουργεί εικόνα δραστηριότητας, ενισχύει την αναγνωρισιμότητα και καλλιεργεί την αίσθηση ότι η δημοτική αρχή βρίσκεται «μέσα» στην κοινωνία και όχι αποκομμένη από αυτήν.

Από την άλλη πλευρά, πολλά στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, περιορίζονται σε κομματικές εκδηλώσεις, που ενδεχομένως ενισχύουν την παρουσία τους σε κομματικό επίπεδο, χωρίς όμως αυτό να μεταφράζεται και σε ουσιαστική σύνδεση με την τοπική κοινωνία.

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν κρίνονται στα κομματικά γραφεία, ούτε στις δημόσιες σχέσεις. Κρίνονται στη γειτονιά, στην καθημερινότητα, στη δυνατότητα μιας παράταξης να πείσει ότι βρίσκεται κοντά στις χαρές αλλά και στα προβλήματα και τις αγωνίες των πολιτών. Και όταν στελέχη μιας παράταξης εμφανίζονται περισσότερο απασχολημένα με την προσωπική τους κομματική δικτύωση παρά με τη σύνδεσή τους με τους δημότες, τότε εύλογα δημιουργούνται ερωτήματα για το μέλλον αυτής της παράταξης. 

Γιατί όταν η μία πλευρά χτίζει καθημερινά δίκτυο επαφών, εικόνα συμμετοχής και πολιτική ορατότητα, ενώ η άλλη παραμένει εγκλωβισμένη σε έναν περισσότερο «κοσμικό» ή κομματικό μικρόκοσμο, τότε το πολιτικό ισοζύγιο αρχίζει σταδιακά να γέρνει.

Όταν λοιπόν, κάποιος ή κάποια, που θέλει να είναι μέλος μιας μάχιμης παράταξης, δεν κατεβαίνει στις γειτονιές, και το μόνο που κάνει είναι να ανεβάζει φωτογραφίες αγκαλιά με κομματικούς φίλους ή άλλους «επώνυμους», και ούτε καν αναπαράγει τα δελτία τύπου της δικής του παράταξης, τότε τα πράγματα γι αυτή την παράταξη δεν πάνε καλά.

Η προεκλογική εκστρατεία, έχει ήδη αρχίσει και είναι μία μάχη χαρακωμάτων. Αν πρόκειται σε αυτή τη μάχη να μπουν αποφασισμένοι μαχητές, έχει καλώς. Αν όμως, πρόκειται να μπουν happy travellers, κυρίες επί των τιμών και άλλοι λαθρόβιοι, τότε η μάχη αυτή είναι χαμένη.