Διαμαρτυρίες από την Λυκόβρυση για την απρέπεια του Ψυχάλη

Υπάρχουν αυτοδιοικητικοί που αντιμετωπίζουν τον θεσμό ως εργαλείο προσωπικής προβολής  και υπάρχουν κι εκείνοι που τον υπηρέτησαν ως ευθύνη απέναντι στην κοινωνία. 

Ο Δημήτρης Φωκιανός ανήκει αδιαμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία.
Η πορεία του στην τοπική αυτοδιοίκηση συνδέθηκε με έργο, παρουσία και πάνω απ’ όλα με σεβασμό στους θεσμούς και στους ανθρώπους. Δεν επιδίωξε να ελέγξει την κοινωνία των πολιτών, αλλά να τη στηρίξει. Δεν επιχείρησε να κατευθύνει συλλόγους, αλλά να τους δώσει χώρο να λειτουργούν ελεύθερα. Δεν απαίτησε προσωπικές τιμές, τις κέρδισε μέσα από τη διαδρομή, την ευθύνη και την προσφορά του.

Η πολιτική του παρουσία αποτελεί παράδειγμα για το τι σημαίνει δημόσια ευθύνη: να χτίζεις χωρίς να διχάζεις, να συνεργάζεσαι χωρίς να επιβάλλεσαι, να υπηρετείς χωρίς να απαιτείς αναγνώριση. Και γι’ αυτό ακριβώς, η μνήμη και η παρουσία του παραμένουν ζωντανές στην τοπική κοινωνία. Όχι από υποχρέωση, αλλά από αυθεντική αναγνώριση.

Και ίσως ακριβώς αυτή η αναγνώριση να εξηγεί γιατί ο ζηλόφθονας (και από σπόντα δήμαρχος) Μάριος Ψυχάλης, απαίτησε την απόσυρση του αφιερώματος στον Δημήτρη Φωκιανό από το περιοδικό της Κινηματογραφικής Λέσχης Πεύκης.

Και εδώ αναδεικνύεται το πραγματικό ζήτημα της αντιδημοκρατικότητας του δημάρχου:
Από πότε η ιστορική μνήμη και η κοινωνική αναγνώριση τελούν υπό έγκριση;
Από πότε ένας πολιτιστικός σύλλογος οφείλει να συμμορφώνεται με πολιτικές επιθυμίες για το περιεχόμενο και τη στάση του;

Η αφαίρεση ενός αφιερώματος δεν είναι μια απλή διοικητική παρέμβαση. Είναι επαίσχυντη προσπάθεια ελέγχου της μνήμης. Και όταν η μνήμη επιχειρείται να ελεγχθεί, δεν πλήττεται μόνο ένα πρόσωπο — πλήττεται η ίδια η ελευθερία της κοινωνίας να αναγνωρίζει, να τιμά και να θυμάται.

Η σύγκριση με το παρελθόν γίνεται έτσι όχι μόνο αναπόφευκτη, αλλά και αποκαλυπτική.

Από τη μία, μια διοίκηση που σεβόταν την αυτονομία των συλλογικών φορέων και άφηνε την κοινωνία να εκφράζεται ελεύθερα.
Από την άλλη, μια αντίληψη εξουσίας που παρεμβαίνει, «διορθώνει» και τελικά επιχειρεί να καθορίζει ποιος αξίζει να τιμάται και ποιος όχι.

Η διαφορά δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι βαθιά αξιακή.

Μας στέλνουν το μήνυμα : Η Λυκόβρυση στις επόμενες εκλογές, μαυρίζει Ψυχάλη !