Η εσωτερική δημοκρατία σε μια δημοτική παράταξη - Όταν τα μέλη δεν γίνονται "γλάστρες" και η διαφωνία επιτρέπεται (όπως και το χιούμορ)

Συζητούσαν δύο δημοτικοί σύμβουλοι, ο ένας από την παράταξη του Γρηγόρη Λέων και ο άλλος από την παράταξη του Μάριου Ψυχάλη. Το θέμα τους ήταν ποια παράταξη είναι πιο δημοκρατική. Οπότε, λέει αυτός από την παράταξη του Λέων : «Εμείς έχουμε απόλυτη ελευθερία να εκφράσουμε δυνατά τη γνώμη μας όταν διαφωνούμε με τον αρχηγό σε κάποιο θέμα. Μπορώ να πάω στο γραφείο του, να χτυπήσω τη γροθιά μου στο τραπέζι και να του πω, κύριε Λέων, διαφωνώ με αυτό που λέτε!». «Κι εμείς είμαστε απόλυτα ελεύθεροι να το κάνουμε αυτό!» απάντησε ο άλλος από την παράταξη του Ψυχάλη. «Μπορείτε;» «Βεβαίως μας παροτρύνει μάλιστα να το κάνουμε ο Μάριος, να πάμε στο Δημαρχείο, να χτυπήσουμε τη γροθιά μας στο γραφείο του, και να του πούμε, κύριε Ψυχάλη, διαφωνούμε με αυτό που λέει ο Λέων!»

Το κεντρικό δίδαγμα από αυτή την χιουμοριστική ιστορία, είναι :

Η ουσιαστική ελευθερία λόγου σε μια δημοτική παράταξη προϋποθέτει δυνατότητα διαφωνίας προς τα πάνω χωρίς φόβο.
Σε μια δημοτική παράταξη που θέλει να λειτουργεί δημοκρατικά, το ζητούμενο είναι να επιτρέπεται η κριτική, να προστατεύεται, και να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.
Μόνο τότε η εσωτερική δημοκρατία παύει να είναι σύνθημα και γίνεται πράξη.