Κακοσχεδιασμένη η κεντρική πλατεία της Πεύκης (και κακοσυντηρημένη)

Σε έναν χώρο που υποτίθεται ότι προορίζεται για περίπατο, ξεκούραση, συνάντηση και καθημερινή χρήση από τους πολίτες, έχει διαμορφωθεί μια πραγματικότητα που αγγίζει τα όρια του παραλόγου: Σχεδόν σε όλη την περιμετρική ζώνη έχουν τοποθετηθεί λουλούδια και παρτέρια, ώστε όποιος επιχειρεί να περάσει προς το εσωτερικό της πλατείας να βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα: ή θα πατήσει τα λουλούδια ή θα αναγκαστεί να περπατήσει πολύ ψάχνοντας να βρει το μοναδικό  σημείο εισόδου.

Αυτό είναι μια θεμελιώδης αστοχία λειτουργικότητας και προσβασιμότητας.

Μια πλατεία δεν σχεδιάζεται για να τη βλέπεις μόνο από μακριά. Σχεδιάζεται για να τη χρησιμοποιούν οι άνθρωποι. Για να μπαίνει εύκολα ο ηλικιωμένος, ο γονιός με καρότσι, το παιδί, ο κάτοικος, ο επισκέπτης. Όταν όμως η πρόσβαση γίνεται δύσκολη, άβολη και πρακτικά αποτρεπτική, τότε κάτι έχει γίνει πολύ λάθος από τη ρίζα του σχεδιασμού.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο σημείο όπου (αν το βρει) μπορεί κάποιος να περάσει, ο Δήμος έχει τοποθετήσει ολόκληρη σειρά από κάδους απορριμμάτων.

Φωτο : Εκεί που αρχίζει ο άσπρος τοίχος, είναι η στενή είσοδος της πλατείας

Έτσι, στη βασική είσοδο, σε υποδέχονται οι κάδοι και οι ...μυρωδιές.
Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο έντονο επειδή, δίπλα από την είσοδο λειτουργεί ψαράδικο, με αποτέλεσμα συχνά να καταλήγουν στους κάδους οργανικά υπολείμματα, τα οποία ειδικά σε ημέρες με ζέστη δημιουργούν έντονη δυσοσμία.

Αν ο Δήμος ήθελε πραγματικά να αναβαθμίσει τον χώρο, η λύση θα ήταν απλή και αυτονόητη:
να υπάρχουν σαφείς, άνετες και ελεύθερες διαδρομές εισόδου, να προστατεύεται η φύτευση χωρίς να εμποδίζεται η πρόσβαση, και φυσικά οι κάδοι να μεταφερθούν μακριά από το βασικό σημείο εισόδου της πλατείας.

Αυτή τη στιγμή, η εικόνα που δίνεται είναι ότι η πλατεία σχεδιάστηκε χωρίς να ληφθεί υπόψη η καθημερινή χρήση της. Και δυστυχώς, αυτό φαίνεται ξεκάθαρα και στις δύο φωτογραφίες

Και κάτι για το γρασίδι...

Σε προηγούμενη ανάρτηση αναδείξαμε (δες ΕΔΩ ) το πρόβλημα που παρουσιάζει το γρασίδι της πλατείας.

Γνωστός άγνωστος έσπευσε να μας απαντήσει ότι ο χλοοτάπητας “επιδιορθώνεται” με λίπασμα και σπόρους.

Αυτό όμως δεν απαντά στο βασικό ερώτημα:

Γιατί ένας σχεδόν καινούργιος δημόσιος χώρος χρειάζεται ήδη επιδιόρθωση;

Και κυρίως:
η αποκατάσταση θα γίνει στο πλαίσιο της αρχικής σύμβασης και της υποχρεωτικής συντήρησης ή θα πληρωθεί ξανά από την αρχή;

Γιατί αν ένα νέο έργο χαλάει τόσο γρήγορα και μετά χρειάζεται νέα δαπάνη για να “σωθεί”, τότε το πρόβλημα δεν είναι το γρασίδι.

Το πρόβλημα είναι ο τρόπος που παραδίδονται και συντηρούνται τα δημόσια έργα.