Πώς δικαιολογεί το νέο χαράτσι που βάζει στους δημότες ο Μάριος Ψυχάλης: Οραματίζεται πάρκα… για τα αγέννητα παιδιά !

Υπάρχει ένα λεπτό σημείο όπου το αφήγημα του Ψυχάλη συναντά την… επιστημονική φαντασία. Διότι λέει οραματίστηκε έναν νέο κόσμο, όχι για τους σημερινούς δημότες, αλλά για τα παιδιά που… δεν έχουν γεννηθεί ακόμα. Όπως είπε στο χθεσινό δημοτικό συμβούλιο, πρέπει να δημιουργηθούν νέοι κοινόχρηστοι χώροι «για τις επόμενες γενιές, να δημιουργηθούν νέες πλατείες και πάρκα για τα παιδιά που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα!». Μέχρι εδώ, κανείς δεν διαφωνεί. Το πρόβλημα ξεκινά όταν το όραμα του Ψυχάλη  αποκτά… λογαριασμό. Και μάλιστα πληρωτέο άμεσα. Γιατί η λύση που βρέθηκε είναι απλή, δοκιμασμένη και βολική: χαράτσι στους σημερινούς, για να απολαύσουν οι μελλοντικοί.

Κάπου εδώ μπαίνει και το επιχείρημα-διαμάντι που έδωσε: «είναι γνωστό τοις πάσι ότι η Πολιτεία, δεν είναι ανοιχτοχέρα». Συνεπώς, θα καταφύγει στον «ανοιχτοχέρη» και «ανοιχτοτσέπη» δημότη. 

Για πόσο βλάκες μας περνάει και μας πασάρει αυτό το αφήγημα;

Δηλαδή, ας το καταλάβουμε: αφού όπως ο Ψυχάλης ισχυρίζεται, το κράτος δεν δίνει, τότε αυτός θα εισπράξει από τους ίδιους που ήδη πληρώνουν. Και μάλιστα με τη λογική του «τι να κάνουμε, έτσι είναι».

Και σαν να μην έφτανε αυτό, παρουσιάζεται και ως… υπεύθυνη επιλογή.
Γιατί, λέει, θα μπορούσαν να πάρουν δάνειο, αλλά «γιατί να πληρώνουμε κερατιάτικα στις τράπεζες;».

Σωστό. Να μην πληρώνει ο Δήμος τόκους.
Να πληρώνει ο δημότης. Χωρίς τόκο, χωρίς επιλογή, χωρίς κουβέντα.

Είναι σαν να λέμε:
«Δεν θέλω να χρεωθώ εγώ, οπότε θα χρεωθείς εσύ — αλλά θα το πω και ηθικά ανώτερο».

Και κάπου εδώ το αφήγημα αρχίζει να μπάζει από παντού.
Γιατί δεν είναι κακό να σχεδιάζεις για το μέλλον. Κακό είναι να το κάνεις εις βάρος του παρόντος, επειδή δεν μπορείς να κάνεις σωστά τη δουλειά σου.

Ο ίδιος ο μηχανισμός που περιγράφεται —«να δημιουργήσουμε έναν μηχανισμό εσόδων»— ακούγεται ωραίος. Τεχνοκρατικός. Σοβαρός. Μέχρι να καταλάβεις ότι μεταφράζεται σε κάτι πολύ απλό: Ο Ψυχάλης βάζει και άλλο χαράτσι! 

Δεν είναι μηχανισμός. Είναι εισπρακτικός μηχανισμός.

Και εδώ έρχεται το πιο αιχμηρό ερώτημα:
αν σήμερα δεν μπορείτε να εξασφαλίσετε χρηματοδοτήσεις, αν σήμερα δεν μπορείτε να ολοκληρώσετε έργα, αν σήμερα καθυστερείτε όσα ήδη έχουν εγκριθεί…
πώς ακριβώς θα διαχειριστείτε «δεκάδες στρέμματα» αύριο;

Με άλλο ένα χαράτσι;

Η ειρωνεία είναι ότι το επιχείρημα ντύνεται με ηθικό μανδύα. «Για τα παιδιά». Ποιος θα διαφωνήσει; Κανείς. Αλλά το θέμα δεν είναι το “γιατί”. Είναι το “πώς”.

Γιατί αλλιώς, ανοίγουμε μια επικίνδυνη πόρτα:
κάθε αδυναμία βαφτίζεται “ευθύνη για το μέλλον” και κάθε αποτυχία πληρώνεται στο παρόν από τους δημότες.

Εν κατακλείδι : 

Η αντιπολίτευση ζήτησε το θέμα να αποσυρθεί, αλλά δυστυχώς, πέρασε. Ψηφίστηκε με τις ψήφους των δημοτικών συμβούλων του Μάριου Ψυχάλη και του Σταύρου Μονεμβασιώτη.