Μεταξύ προσδοκίας και πραγματικότητας, λέγονται πολλά στα τραπέζια

Σε γραφικό ταβερνάκι βρισκόταν μια παρέα χθες, εν μέρει για να απολαύσουν παραδοσιακές νοστιμιές, εν μέρει για να περάσουν την ώρα τους συζητώντας με γέλια και καυστικά σχόλια για τις «απανωτές γκάφες», όπως έλεγαν, της δημοτικής αρχής του Μάριου Ψυχάλη.
«Μπα, δεν θα αντέξουν, μέχρι τις επόμενες εκλογές θα έχουν πέσει!» έλεγε μία κυρία της συντροφιάς, φανερά προσκείμενη στην παράταξη του Γρηγόρη Λέων.
Καθώς καθόμασταν εμείς σε διπλανό τραπέζι, θα τους αφήναμε στη δική τους συζήτηση, αν μια ερώτηση δεν τραβούσε την προσοχή μας αμέσως:
«Πώς θα πέσουν;» ρώτησε κάποιος. «Όπως τα ώριμα φρούτα από μόνα τους ή τινάζοντας το δέντρο γερά;»
«Θα τους ρίξουν οι δημότες!» απάντησε η κυρία, δείχνοντας σίγουρη.
«Ναι, αλλά τότε πρέπει να κινηθείτε προς τους δημότες, να βγείτε στις γειτονιές, εκεί που μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα», της είπε ο άλλος.
Έδειξε ενοχλημένη. Με το δίκιο της. Όταν το πρόγραμμά της είναι ήδη γεμάτο με παρουσίες και αγκαλιές σε κομματικές εκδηλώσεις, όπου όλοι είναι λαμπροί και αγαθοεργοί, πού να βρει χρόνο τώρα να τρέχει σε λαϊκές γειτονιές;