Πίσω όμως από το συγκεκριμένο οικόπεδο υπάρχει μια ιδιαίτερη και αρκετά περιπετειώδης ιστορία.
Μια ιδιοκτησία με ιστορία δεκαετιών
Σύμφωνα με την ιστορία που μας έχει μεταφερθεί, το ακίνητο ανήκε αρχικά σε κάτοικο της Πεύκης, ο οποίος το πούλησε το 1937. Ο νέος ιδιοκτήτης φέρεται να εγκαταστάθηκε στη Βραζιλία το 1945 και στη συνέχεια να μεταβίβασε το ακίνητο σε άλλο πρόσωπο, το οποίο εγκαταστάθηκε στην Αργεντινή.
Ο τελευταίος αυτός ιδιοκτήτης απεβίωσε στην Αργεντινή χωρίς να αφήσει κληρονόμους.
Ο γιος του αρχικού ιδιοκτήτη της Πεύκης φέρεται να εγκαταστάθηκε στο ακίνητο και να το κατέλαβε, επικαλούμενος δικαιώματα χρήσης. Στο οικόπεδο φυτεύτηκαν φιστικιές και ανοίχθηκε πηγάδι, ενώ η χρήση του χώρου συνεχίστηκε επί σειρά ετών, πιθανότατα από τη δεκαετία του 1950.
Το ζήτημα δεν έμεινε όμως εκεί.
Σύμφωνα με την ιστορία που μας έχει μεταφερθεί, το ακίνητο ανήκε αρχικά σε κάτοικο της Πεύκης, ο οποίος το πούλησε το 1937. Ο νέος ιδιοκτήτης φέρεται να εγκαταστάθηκε στη Βραζιλία το 1945 και στη συνέχεια να μεταβίβασε το ακίνητο σε άλλο πρόσωπο, το οποίο εγκαταστάθηκε στην Αργεντινή.
Ο τελευταίος αυτός ιδιοκτήτης απεβίωσε στην Αργεντινή χωρίς να αφήσει κληρονόμους.
Ο γιος του αρχικού ιδιοκτήτη της Πεύκης φέρεται να εγκαταστάθηκε στο ακίνητο και να το κατέλαβε, επικαλούμενος δικαιώματα χρήσης. Στο οικόπεδο φυτεύτηκαν φιστικιές και ανοίχθηκε πηγάδι, ενώ η χρήση του χώρου συνεχίστηκε επί σειρά ετών, πιθανότατα από τη δεκαετία του 1950.
Το ζήτημα δεν έμεινε όμως εκεί.
Η προσπάθεια του Δήμου και η δικαστική διαμάχη
Κατά τη διάρκεια της δημαρχιακής θητείας του Θεοδωρακόπουλου, φέρεται να έγινε προσπάθεια να περιέλθει το ακίνητο στον Δήμο. Η προσπάθεια αυτή, σύμφωνα με τις πληροφορίες, συνάντησε εμπόδια, καθώς ο άνθρωπος που χρησιμοποιούσε το οικόπεδο προέβαλε δικαιώματα επ' αυτού.
Η υπόθεση οδηγήθηκε στις δικαστικές αίθουσες και, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, ο καταπατητής κατάφερε τελικά να διατηρήσει τη χρήση του ακινήτου.
Στη συνέχεια και ο άνθρωπος που χρησιμοποιούσε το ακίνητο απεβίωσε χωρίς κληρονόμους. Έτσι, το οικόπεδο φέρεται σήμερα να βρίσκεται σε καθεστώς σχολάζουσας κληρονομιάς, δηλαδή κληρονομιάς για την οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί η περιέλευση της περιουσίας σε συγκεκριμένους κληρονόμους ή, εφόσον πράγματι δεν υπάρχουν κληρονόμοι, η περαιτέρω τύχη της σύμφωνα με το νόμο.
Κατά τη διάρκεια της δημαρχιακής θητείας του Θεοδωρακόπουλου, φέρεται να έγινε προσπάθεια να περιέλθει το ακίνητο στον Δήμο. Η προσπάθεια αυτή, σύμφωνα με τις πληροφορίες, συνάντησε εμπόδια, καθώς ο άνθρωπος που χρησιμοποιούσε το οικόπεδο προέβαλε δικαιώματα επ' αυτού.
Η υπόθεση οδηγήθηκε στις δικαστικές αίθουσες και, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, ο καταπατητής κατάφερε τελικά να διατηρήσει τη χρήση του ακινήτου.
Στη συνέχεια και ο άνθρωπος που χρησιμοποιούσε το ακίνητο απεβίωσε χωρίς κληρονόμους. Έτσι, το οικόπεδο φέρεται σήμερα να βρίσκεται σε καθεστώς σχολάζουσας κληρονομιάς, δηλαδή κληρονομιάς για την οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί η περιέλευση της περιουσίας σε συγκεκριμένους κληρονόμους ή, εφόσον πράγματι δεν υπάρχουν κληρονόμοι, η περαιτέρω τύχη της σύμφωνα με το νόμο.
Από τη σχολάζουσα κληρονομιά στο πάρκο
Σήμερα, η δημοτική αρχή του Μάριου Ψυχάλη φαίνεται να εξετάζει την αξιοποίηση αυτού του σημαντικού ελεύθερου χώρου προς όφελος της πόλης.
Η ιδέα ενός πάρκου που θα συνδυάζει χώρο πρασίνου και αναψυχής για τους κατοίκους με έναν οργανωμένο χώρο για σκύλους μπορεί ασφαλώς να συζητηθεί ως μια ενδιαφέρουσα πρόταση αξιοποίησης ενός μεγάλου αδόμητου χώρου μέσα στον αστικό ιστό.
Υπάρχει όμως ένα κρίσιμο ερώτημα, το οποίο
αφορά το ίδιο το πολεοδομικό καθεστώς του ακινήτου.
Εφόσον, όπως αναφέρεται, το συγκεκριμένο ακίνητο εμφανίζεται στο νέο πολεοδομικό σχέδιο ως οικοδομήσιμο και όχι ως κοινόχρηστος χώρος ή πλατεία, τότε προκύπτει ένα απολύτως εύλογο ερώτημα: Γιατί συμβαίνει αυτό;
Σήμερα, η δημοτική αρχή του Μάριου Ψυχάλη φαίνεται να εξετάζει την αξιοποίηση αυτού του σημαντικού ελεύθερου χώρου προς όφελος της πόλης.
Η ιδέα ενός πάρκου που θα συνδυάζει χώρο πρασίνου και αναψυχής για τους κατοίκους με έναν οργανωμένο χώρο για σκύλους μπορεί ασφαλώς να συζητηθεί ως μια ενδιαφέρουσα πρόταση αξιοποίησης ενός μεγάλου αδόμητου χώρου μέσα στον αστικό ιστό.
Υπάρχει όμως ένα κρίσιμο ερώτημα, το οποίο
αφορά το ίδιο το πολεοδομικό καθεστώς του ακινήτου.
Εφόσον, όπως αναφέρεται, το συγκεκριμένο ακίνητο εμφανίζεται στο νέο πολεοδομικό σχέδιο ως οικοδομήσιμο και όχι ως κοινόχρηστος χώρος ή πλατεία, τότε προκύπτει ένα απολύτως εύλογο ερώτημα: Γιατί συμβαίνει αυτό;
Επίσης :
Με ποιον ακριβώς πολεοδομικό και νομικό τρόπο θα μετατραπεί ένα οικοδομήσιμο οικόπεδο σε κοινόχρηστο χώρο πρασίνου και πάρκο;
Χρειάζεται να γνωρίζουν οι κάτοικοι ποιο είναι σήμερα το ιδιοκτησιακό καθεστώς του ακινήτου, ποιος είναι ο ακριβής χαρακτηρισμός του στο νέο πολεοδομικό σχέδιο, ποιος έχει την κυριότητα ή τη διαχείριση της σχολάζουσας κληρονομιάς και, κυρίως, με ποια διαδικασία θα αποκτήσει ο Δήμος το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τον χώρο ως πάρκο.
Γιατί άλλο είναι να θέλει ένας Δήμος να δημιουργήσει ένα πάρκο και άλλο να μπορεί πράγματι, από νομική και πολεοδομική άποψη, να το δημιουργήσει.
Με ποιον ακριβώς πολεοδομικό και νομικό τρόπο θα μετατραπεί ένα οικοδομήσιμο οικόπεδο σε κοινόχρηστο χώρο πρασίνου και πάρκο;
Χρειάζεται να γνωρίζουν οι κάτοικοι ποιο είναι σήμερα το ιδιοκτησιακό καθεστώς του ακινήτου, ποιος είναι ο ακριβής χαρακτηρισμός του στο νέο πολεοδομικό σχέδιο, ποιος έχει την κυριότητα ή τη διαχείριση της σχολάζουσας κληρονομιάς και, κυρίως, με ποια διαδικασία θα αποκτήσει ο Δήμος το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τον χώρο ως πάρκο.
Γιατί άλλο είναι να θέλει ένας Δήμος να δημιουργήσει ένα πάρκο και άλλο να μπορεί πράγματι, από νομική και πολεοδομική άποψη, να το δημιουργήσει.
Ευχαριστώ για την ενημέρωση με την ανάρτηση σας
ΑπάντησηΔιαγραφή