Άδωνις Γεωργιάδης: «Ζούμε την πιο συγκλονιστική περίοδο ευημερίας στην Ελλάδα» - Αλλά οι πολίτες έχουν διαφορετική γνώμη

Τα τελευταία επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τη φτώχεια, που δημοσιεύθηκαν στις 19 Μαρτίου 2026, καταγράφουν ότι το 27,5% του πληθυσμού της Ελλάδας — 2,797 εκατομμύρια άνθρωποι — βρισκόταν το 2025 σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η εικόνα για τα παιδιά: το 29,6% των παιδιών ηλικίας έως 17 ετών βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Τα στοιχεία καταγράφουν ότι η τάση είναι αυξητική. Η χρονοσειρά της ΕΛΣΤΑΤ δείχνει ότι μετά το χαμηλό 26,1% του 2023, το ποσοστό ανέβηκε σε 26,9% το 2024 και 27,5% το 2025.
Επομένως, μέχρι σήμερα, Σεπτέμβριο του 2026, οι επίσημες μετρήσεις καταγράφουν πως κάθε χρόνο έχουμε αύξηση του κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.

Βεβαίως, δεν είναι σωστό να υποστηρίξει κανείς ότι η Ελλάδα του 2026 είναι η Ελλάδα των μνημονίων. Δεν είναι. Η οικονομία έχει ανακάμψει.Τα δημόσια οικονομικά έχουν βελτιωθεί. Αλλά ο Άδωνις δεν μπορεί να ζητά από την κοινωνία να συγκρίνει διαρκώς το 2026 με το 2015.

Ο πολίτης δεν ρωτά: «Ζούμε καλύτερα από την εποχή της χρεοκοπίας;»

Ο πολίτης ρωτά: «Μπορώ σήμερα να ζήσω αξιοπρεπώς με το εισόδημά μου;»

Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα.

Γιατί άλλο ανάπτυξη και άλλο ευημερία
Το ΑΕΠ δεν πληρώνει το ενοίκιο.
Το ΑΕΠ δεν γεμίζει το καλάθι του σούπερ μάρκετ.
Το ΑΕΠ δεν πληρώνει τον λογαριασμό του ηλεκτρικού. Δεν πληρώνει τα φροντιστήρια. Δεν αγοράζει φάρμακα. Δεν αποφασίζει αν ένας νέος άνθρωπος μπορεί να φύγει από το πατρικό του.
Και κυρίως: Το ΑΕΠ δεν μοιράζεται από μόνο του δίκαια.

Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που ο Άδωνις πρέπει να κατέβει από την υπουργική καρέκλα του και να συναντήσει την καθημερινότητα, με ή χωρίς τα γυαλιά του.

Θα ρωτήσουμε τον Άδωνι Γεωργιάδη: Πού ακριβώς βλέπει την συγκλονιστική κοινωνική ευημερία;

Όταν ένας στους πέντε βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας;
Όταν σχεδόν ένας στους δύο ανέργους βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας;
Όταν σχεδόν τρία στα δέκα παιδιά βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού;
Ή όταν ο μέσος πολίτης αισθάνεται ότι κάθε μήνας είναι μια μικρή οικονομική μάχη;

Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον Άδωνι Γεωργιάδη και σε έναν πολίτη

Ο υπουργός βλέπει τη χώρα από το ύψος των μακροοικονομικών δεικτών.
Ο πολίτης τη βλέπει από το ταμείο του σούπερ μάρκετ.
Ο υπουργός βλέπει τα μέτρα της ΔΕΘ.
Ο πολίτης βλέπει το ενοίκιο. Ο συνταξιούχος βλέπει τι μένει μετά τα φάρμακα και τους λογαριασμούς. Και ο νέος βλέπει αν μπορεί να αποκτήσει κάποτε δικό του σπίτι.

Αυτές οι δύο εικόνες δεν είναι ίδιες.