Δημοσκοπήσεις και πολιτική πραγματικότητα: Τίποτα δεν έχει κλειδώσει

Οι σημερινές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη πολιτική δύναμη, χωρίς όμως να διασφαλίζει αυτοδυναμία εάν οι εκλογές διεξάγονταν αύριο. Ωστόσο, οι επόμενες βουλευτικές εκλογές απέχουν ακόμη αρκετούς μήνες και συνεπώς τα σημερινά ευρήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως στιγμιότυπο της πολιτικής συγκυρίας και όχι ως πρόβλεψη εκλογικού αποτελέσματος.
Το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο η πορεία της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και η διαμόρφωση του χώρου της αντιπολίτευσης. Σήμερα, η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα εμφανίζεται να διεκδικεί τη δεύτερη θέση, ενώ το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί. Παρότι η εικόνα αυτή δημιουργεί εντυπώσεις πολιτικής δυναμικής υπέρ του Τσίπρα, είναι πρόωρο να θεωρηθεί παγιωμένη, και πιθανότατα, σχετικά γρήγορα θα αλλάξει.

Σε σχέση με την ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ διαθέτει ορισμένα συγκριτικά πλεονεκτήματα. 

Έχει : 

•κοινοβουλευτική παρουσία

•οργανωμένη κομματική δομή

•στελέχη με εμπειρία 

•σημαντικά ερείσματα στην τοπική αυτοδιοίκηση. 

Αυτά τα χαρακτηριστικά αποτελούν κρίσιμους μηχανισμούς πολιτικής κινητοποίησης σε μια εθνική εκλογική αναμέτρηση και λειτουργούν ως παράγοντας εκλογικής αντοχής.

Από την άλλη πλευρά, η ΕΛΑΣ, μέχρι στιγμής, λίγο πολύ είναι one man show. 

Στηρίζει μεγάλο μέρος της δυναμικής της στην προσωπική επιρροή του Αλέξη Τσίπρα. 

Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι κατά πόσο μπορεί να μετατρέψει αυτή την προσωπική απήχηση σε συγκροτημένη πολιτική εκπροσώπηση με ισχυρά στελέχη, επαρκή κοινωνική διείσδυση και αξιόπιστα ψηφοδέλτια σε ολόκληρη τη χώρα. 

Η μετάβαση από ένα ηγετοκεντρικό σχήμα σε έναν πλήρως οργανωμένο κομματικό φορέα αποτελεί συνήθως τη μεγαλύτερη πρόκληση για κάθε νέο πολιτικό εγχείρημα.

Τα ίδια ερωτήματα αφορούν και άλλα πολιτικά σχήματα που εμφανίζουν έντονα προσωποκεντρικά χαρακτηριστικά, όπως το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού και το κόμμα της Αφροδίτης Λατινοπούλου. 

Οι δημοσκοπήσεις συχνά καταγράφουν τη δυναμική ενός προσώπου, όμως οι εθνικές εκλογές απαιτούν κάτι πολύ περισσότερο: οργανωμένο κομματικό μηχανισμό, στελεχιακό δυναμικό, τοπικές δομές και πλήρη ψηφοδέλτια σε όλη τη χώρα. 

Η κρίσιμη δοκιμασία για κάθε νέο πολιτικό φορέα δεν είναι η αρχική δημοσκοπική εκτόξευση, αλλά η δυνατότητα να μετατρέψει τη δημοφιλία του αρχηγού σε συλλογική πολιτική εκπροσώπηση. 

Όταν έρθει η ώρα της κάλπης, το ερώτημα δεν θα είναι μόνο ποιος ηγείται, αλλά ποιοι τον πλαισιώνουν. Ποια θα είναι τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν τα ψηφοδέλτια; Ποια κοινωνικά και πολιτικά δίκτυα θα στηρίξουν την προσπάθεια; Και κυρίως, ποια στελέχη θα πείσουν τους πολίτες ότι το κόμμα μπορεί να λειτουργήσει ως δύναμη διακυβέρνησης και όχι απλώς ως φορέας διαμαρτυρίας;