Μια συνέντευξη με αιχμές, συγκεκριμένες προτάσεις και ένα βασικό ερώτημα: τι πόλη θέλουμε να είναι η Λυκόβρυση–Πεύκη σε δέκα και είκοσι χρόνια;
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
• Η ιατροδικαστική είναι συχνά μοναχική επιστήμη, η διοίκηση ενός Δήμου όμως είναι ομαδική. Ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία επιλέγετε τους συνεργάτες σας; Τι θα αποκλείσει κάποιον από το να είναι στην ομάδα σας;
Γ.ΛΕΩΝ : Θα σας έλεγα ότι για την ιατροδικαστική ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Δεν είναι καθόλου μοναχική επιστήμη. Ο ιατροδικαστής συνεργάζεται καθημερινά με αστυνομικές και ανακριτικές αρχές, τοξικολόγους, γενετιστές, παθολογοανατόμους και επιστήμονες πολλών διαφορετικών ειδικοτήτων.
Η επιστήμη μου με έμαθε ότι το σωστό αποτέλεσμα είναι πολύ συχνά αποτέλεσμα μιας καλής ομάδας. Έχω τρία βασικά κριτήρια με τα οποία επιλέγω συνεργάτες: να αγαπούν αυτό που κάνουν, να έχουν γνώση και να μπορούν να συνεργάζονται.
•Και τι θα απέκλειε κάποιον να είναι στην ομάδα σας;
Γ.ΛΕΩΝ : Η αδυναμία να λειτουργήσει ως μέλος μιας ομάδας και, κυρίως, η διαπίστωση ότι βρίσκεται εκεί όχι για να προσφέρει, αλλά για να εξυπηρετήσει προσωπικούς ή ιδιοτελείς σκοπούς.
•Αν εξετάζατε τον Δήμο σαν ιατροδικαστική υπόθεση, ποιο θα ήταν το πρώτο εύρημα που θα σας ανησυχούσε;
Γ.ΛΕΩΝ : Η σταδιακή αλλοίωση της φυσιογνωμίας του. Τα τελευταία χρόνια βλέπω έναν Δήμο στον οποίο, κατά τη γνώμη μου, πολλές φορές η επικοινωνία υπερισχύει της ουσίας. Βλέπω αποσπασματικές παρεμβάσεις, πίεση στο πράσινο, προβλήματα στην κυκλοφορία και αλλαγές στον δημόσιο χώρο που σταδιακά μεταβάλλουν τον χαρακτήρα της πόλης.
Στην ιατροδικαστική δεν εξετάζεις ποτέ ένα εύρημα απομονωμένα. Συνδυάζεις όλα τα ευρήματα και βλέπεις προς τα πού οδηγούν.
Και αυτό ακριβώς με ανησυχεί και εδώ. Όχι μία μεμονωμένη απόφαση, αλλά η κατεύθυνση που δημιουργείται από το σύνολο των αποφάσεων.
Η ιατροδικαστική, μου έχει μάθει ότι δεν περιμένεις να καταρρεύσει ο ασθενής για να αναζητήσεις τα αίτια. Αναγνωρίζεις εγκαίρως τα προειδοποιητικά σημάδια.
•Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα καταργούσατε αν αναλαμβάνατε δήμαρχος;
Γ.ΛΕΩΝ : Το πρώτο πράγμα που θα καταργούσα είναι το λεγόμενο «χαράτσι».
Δεν θεωρώ δίκαιο κάθε φορά που ένας Δήμος χρειάζεται περισσότερα χρήματα, η εύκολη λύση να είναι μια νέα επιβάρυνση για τον δημότη.
Η σειρά για μένα πρέπει να είναι αντίστροφη: πρώτα βάζεις τάξη στα οικονομικά του Δήμου, ελέγχεις κάθε δαπάνη, περιορίζεις ό,τι δεν είναι απαραίτητο και διεκδικείς χρηματοδοτήσεις. Και μετά, μόνο αν υπάρχει πραγματική και τεκμηριωμένη ανάγκη, συζητάς οποιαδήποτε πρόσθετη επιβάρυνση.
Δεν λέω ότι ο πολίτης δεν πρέπει να συνεισφέρει στην πόλη του. Λέω ότι όταν του ζητάς ένα ευρώ παραπάνω, πρέπει να μπορείς να του εξηγήσεις γιατί το ζητάς, πού ακριβώς θα πάει και τι θα αλλάξει στην καθημερινότητά του.
Πρώτα λογοδοτεί ο Δήμος για τα χρήματα που διαχειρίζεται και μετά ζητά περισσότερα από τον δημότη.
• Ποια απόφαση της σημερινής δημοτικής αρχής θεωρείτε τη μεγαλύτερη αστοχία; Και αντίστροφα: υπάρχει κάτι που έκανε η σημερινή διοίκηση και θα διατηρούσατε;
Γ.ΛΕΩΝ : Αστοχίες υπάρχουν πολλές και σοβαρές. Θα σας δώσω όμως δύο συγκεκριμένα παραδείγματα, ένα από τη Λυκόβρυση και ένα από την Πεύκη.
Στη Λυκόβρυση, χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κεντρική πλατεία. Η Δημοτική Αρχή επέλεξε να διαθέσει χρήματα του Δήμου για παρεμβάσεις στην πλατεία. Και σήμερα ακολουθεί ένα πολύ μεγαλύτερο έργο, περίπου 4 εκατομμυρίων ευρώ, στο πλαίσιο των «Πράσινων Ανασών για την Αττική». Και εδώ πρέπει να είμαστε απολύτως σαφείς: η μεγάλη αυτή ανάπλαση δεν είναι έργο που χρηματοδοτεί ο Δήμος. Είναι έργο που υλοποιείται με τη χρηματοδότηση της Περιφέρειας Αττικής και του Πράσινου Ταμείου.
Άρα το ερώτημά μου προς τη Δημοτική Αρχή είναι πολύ συγκεκριμένο: αφού ερχόταν αυτή η μεγάλη παρέμβαση, γιατί έπρεπε λίγο πριν να δαπανηθούν χρήματα των δημοτών στον ίδιο χώρο; Πόσο κόστισαν αυτές οι εργασίες και πόσα από όσα έγιναν θα χρειαστεί τώρα να ξηλωθούν ή να αντικατασταθούν;
•Αν εξετάζατε τον Δήμο σαν ιατροδικαστική υπόθεση, ποιο θα ήταν το πρώτο εύρημα που θα σας ανησυχούσε;
Γ.ΛΕΩΝ : Η σταδιακή αλλοίωση της φυσιογνωμίας του. Τα τελευταία χρόνια βλέπω έναν Δήμο στον οποίο, κατά τη γνώμη μου, πολλές φορές η επικοινωνία υπερισχύει της ουσίας. Βλέπω αποσπασματικές παρεμβάσεις, πίεση στο πράσινο, προβλήματα στην κυκλοφορία και αλλαγές στον δημόσιο χώρο που σταδιακά μεταβάλλουν τον χαρακτήρα της πόλης.
Στην ιατροδικαστική δεν εξετάζεις ποτέ ένα εύρημα απομονωμένα. Συνδυάζεις όλα τα ευρήματα και βλέπεις προς τα πού οδηγούν.
Και αυτό ακριβώς με ανησυχεί και εδώ. Όχι μία μεμονωμένη απόφαση, αλλά η κατεύθυνση που δημιουργείται από το σύνολο των αποφάσεων.
Η ιατροδικαστική, μου έχει μάθει ότι δεν περιμένεις να καταρρεύσει ο ασθενής για να αναζητήσεις τα αίτια. Αναγνωρίζεις εγκαίρως τα προειδοποιητικά σημάδια.
•Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα καταργούσατε αν αναλαμβάνατε δήμαρχος;
Γ.ΛΕΩΝ : Το πρώτο πράγμα που θα καταργούσα είναι το λεγόμενο «χαράτσι».
Δεν θεωρώ δίκαιο κάθε φορά που ένας Δήμος χρειάζεται περισσότερα χρήματα, η εύκολη λύση να είναι μια νέα επιβάρυνση για τον δημότη.
Η σειρά για μένα πρέπει να είναι αντίστροφη: πρώτα βάζεις τάξη στα οικονομικά του Δήμου, ελέγχεις κάθε δαπάνη, περιορίζεις ό,τι δεν είναι απαραίτητο και διεκδικείς χρηματοδοτήσεις. Και μετά, μόνο αν υπάρχει πραγματική και τεκμηριωμένη ανάγκη, συζητάς οποιαδήποτε πρόσθετη επιβάρυνση.
Δεν λέω ότι ο πολίτης δεν πρέπει να συνεισφέρει στην πόλη του. Λέω ότι όταν του ζητάς ένα ευρώ παραπάνω, πρέπει να μπορείς να του εξηγήσεις γιατί το ζητάς, πού ακριβώς θα πάει και τι θα αλλάξει στην καθημερινότητά του.
Πρώτα λογοδοτεί ο Δήμος για τα χρήματα που διαχειρίζεται και μετά ζητά περισσότερα από τον δημότη.
• Ποια απόφαση της σημερινής δημοτικής αρχής θεωρείτε τη μεγαλύτερη αστοχία; Και αντίστροφα: υπάρχει κάτι που έκανε η σημερινή διοίκηση και θα διατηρούσατε;
Γ.ΛΕΩΝ : Αστοχίες υπάρχουν πολλές και σοβαρές. Θα σας δώσω όμως δύο συγκεκριμένα παραδείγματα, ένα από τη Λυκόβρυση και ένα από την Πεύκη.
Στη Λυκόβρυση, χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κεντρική πλατεία. Η Δημοτική Αρχή επέλεξε να διαθέσει χρήματα του Δήμου για παρεμβάσεις στην πλατεία. Και σήμερα ακολουθεί ένα πολύ μεγαλύτερο έργο, περίπου 4 εκατομμυρίων ευρώ, στο πλαίσιο των «Πράσινων Ανασών για την Αττική». Και εδώ πρέπει να είμαστε απολύτως σαφείς: η μεγάλη αυτή ανάπλαση δεν είναι έργο που χρηματοδοτεί ο Δήμος. Είναι έργο που υλοποιείται με τη χρηματοδότηση της Περιφέρειας Αττικής και του Πράσινου Ταμείου.
Άρα το ερώτημά μου προς τη Δημοτική Αρχή είναι πολύ συγκεκριμένο: αφού ερχόταν αυτή η μεγάλη παρέμβαση, γιατί έπρεπε λίγο πριν να δαπανηθούν χρήματα των δημοτών στον ίδιο χώρο; Πόσο κόστισαν αυτές οι εργασίες και πόσα από όσα έγιναν θα χρειαστεί τώρα να ξηλωθούν ή να αντικατασταθούν;
Στην Πεύκη, θεωρώ μεγάλη αστοχία την παρέμβαση στην οδό Βρυούλων. Οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις περιόρισαν σημαντικά τις θέσεις στάθμευσης των κατοίκων και, κατά την άποψή μου, μετέτρεψαν έναν δρόμο με οικιστικό χαρακτήρα σε έναν στενό αλλά ιδιαίτερα επιβαρυμένο κυκλοφοριακό άξονα.
Και στα δύο βλέπω το ίδιο πρόβλημα: έλλειψη συνολικού σχεδιασμού. Πρώτα σχεδιάζεις, μετά παρεμβαίνεις και μετά ξοδεύεις τα χρήματα του δημότη — όχι το αντίστροφο.
Και στα δύο βλέπω το ίδιο πρόβλημα: έλλειψη συνολικού σχεδιασμού. Πρώτα σχεδιάζεις, μετά παρεμβαίνεις και μετά ξοδεύεις τα χρήματα του δημότη — όχι το αντίστροφο.
Από την άλλη πλευρά, θέλω να είμαι δίκαιος. Η τοποθέτηση του «μπαλονιού» στο ανοιχτό γήπεδο της Λυκόβρυσης έδωσε μια χρήσιμη προσωρινή λύση στην απουσία κλειστού χώρου άθλησης. Για αυτό ακριβώς και τη στηρίξαμε και μέσα στο δημοτικό συμβούλιο. Αλλά το προσωρινό δεν μπορεί να γίνει μόνιμο. Πρέπει να προχωρήσει η κατασκευή ενός κανονικού κλειστού γυμναστηρίου στη Λυκόβρυση και παράλληλα να γίνει ουσιαστική αναβάθμιση του παλιού κλειστού της Πεύκης.
• Ποιο έργο του Δήμου θεωρείτε ότι έχει παρουσιαστεί ως «μεγάλη επιτυχία», ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι;
Γ.ΛΕΩΝ : Θα σας έλεγα το Κτήμα Τζερμιά, ενας χώρος που δεν ήταν απλά ένα δημοτικό κτίριο. Υπήρχε ένας ζωντανός πυρήνας πολιτισμού. Για χρόνια λειτουργούσε εκεί το εργαστήριο ζωγραφικής, με παιδιά και ενήλικες, με ανθρώπους που δημιουργούσαν και έδιναν καθημερινά ζωή στον χώρο. Θα περίμενε κανείς ότι μετά τις εργασίες αναβάθμισης αυτοί οι άνθρωποι θα επέστρεφαν στο φυσικό τους σπίτι. Αντί γι’ αυτό, τα ίδια τα μέλη του εργαστηρίου έφτασαν στο σημείο να ζητούν δημόσια την επιστροφή τους.
Μπορεί και σήμερα να γίνονται εκεί εκθέσεις και εκδηλώσεις, αλλά ο κόσμος που το γέμιζε ζωή δεν είναι πλέον οργανικά δεμένος μαζί του. Όμως την επιτυχία ενός χώρου πολιτισμού δεν τη μετράω από το πόσο ωραία βάφτηκαν οι τοίχοι του. Τη μετράω από το πόσους ανθρώπους έχει μέσα.
• Πιστεύετε ότι υπάρχει στον Δήμο οικονομικό πρόβλημα που κρύβεται κάτω από το χαλί;
Γ.ΛΕΩΝ : Τα οικονομικά ενός Δήμου, δεν είναι θέματα προσωπικών απόψεων. Κρίνονται από τους προϋπολογισμούς, τους απολογισμούς και τα πραγματικά οικονομικά στοιχεία.
Η δική μας ανάγνωση αυτών των στοιχείων δημιουργεί σοβαρό προβληματισμό για την οικονομική πορεία του Δήμου. Το ίδιο βλέπουν και οι δημότες που βλέπουν τις νέες οικονομικές επιβαρύνσεις, και θέλουν -όπως έχουν κάθε δικαίωμα- να μάθουν γιατί πρέπει και πάλι να πληρώσουν. Πού πηγαίνουν τα χρήματα; Ποιες δαπάνες περιορίστηκαν πριν ζητηθούν περισσότερα από τα νοικοκυριά;
Εδώ η θέση μου είναι ξεκάθαρη: ο Δήμος πρέπει πρώτα να νοικοκυρεύει τα δικά του οικονομικά και μετά να βάζει το χέρι στην τσέπη του δημότη.
• Στην ιατροδικαστική υπάρχει η έννοια του «μηχανισμού του θανάτου». Ποιος είναι ο μηχανισμός που οδηγεί έναν Δήμο σε παρακμή;
Γ.ΛΕΩΝ : Ο μηχανισμός της παρακμής ενός Δήμου ξεκινά, κατά τη γνώμη μου, από την απουσία οράματος. Όταν μια διοίκηση δεν έχει απαντήσει στο βασικό ερώτημα «τι πόλη θέλουμε να έχουμε σε δέκα ή είκοσι χρόνια;», τότε οι αποφάσεις γίνονται αποσπασματικές. Και οδηγούν σε πολλά μικρά λάθη που επαναλαμβάνονται μέχρι να γίνουν κανονικότητα.
Ένας δρόμος αλλάζει εδώ, ένα δέντρο κόβεται εκεί, ένας δημόσιος χώρος αλλάζει χρήση παραπέρα. Καθεμία από αυτές τις αποφάσεις μπορεί να φαίνεται μικρή, αλλά όλες μαζί, αλλάζουν την πόλη , μέχρι να χαθεί οριστικά η ταυτότητά της.
Η δική μου θέση είναι ξεκάθαρη: η Λυκόβρυση-Πεύκη πρέπει να εξελιχθεί σε ένα πράσινο προάστιο-πρότυπο, προστατεύοντας το πράσινο, την ηρεμία, τον οικιστικό χαρακτήρα και την ποιότητα ζωής.
Και όταν μιλάμε για πράσινο, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: το πράσινο ενός πεύκου και το πράσινο ενός γκαζόν το μόνο που έχουν κοινό είναι το χρώμα.
• Ποια είναι σήμερα η μεγαλύτερη αδικία που βιώνει ένας κάτοικος της Πεύκης; Και ποια ένας κάτοικος της Λυκόβρυσης;
Γ.ΛΕΩΝ : Για τον κάτοικο της Πεύκης, η μεγαλύτερη αδικία είναι ότι επέλεξε να ζήσει σε μια περιοχή με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά — πράσινο, ηρεμία, ποιότητα ζωής — και σήμερα βλέπει αυτά τα χαρακτηριστικά να πιέζονται.
Στη Λυκόβρυση η αδικία είναι διαφορετική. Οι κάτοικοι δικαιούνται τις ίδιες ποιοτικές υποδομές και την ίδια φροντίδα, χωρίς να χρειάζεται να περιμένουν χρόνια για βασικά έργα και χωρίς η ανάπτυξη να αλλοιώνει τον οικιστικό χαρακτήρα της περιοχής.
Δεν θέλω δύο πόλεις διαφορετικών ταχυτήτων μέσα στον ίδιο Δήμο. Θέλω μία Λυκόβρυση-Πεύκη με κοινή ποιότητα ζωής και ταυτόχρονα σεβασμό στην ιδιαίτερη φυσιογνωμία κάθε περιοχής.
• Τι πρέπει να αλλάξει στην καθημερινότητα ενός κατοίκου ώστε να πει: «ναι, κάτι άλλαξε στον Δήμο»;
Γ.ΛΕΩΝ : Πρέπει να αλλάξουν πρώτα απ’ όλα τα απλά. Αυτά που συναντά ο πολίτης μόλις ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του: καθαριότητα, ανακύκλωση, κυκλοφοριακό, στάθμευση, πεζοδρόμια και προσβασιμότητα.
Στην καθαριότητα η λύση δεν είναι να γεμίζουμε την πόλη με περισσότερους κάδους. Αν δύο κάδοι ξεχειλίζουν και δίπλα τους βάλεις άλλους δύο, δεν έλυσες το πρόβλημα. Απλώς δημιούργησες μια «καδούπολη». Χρειάζονται σωστά χωροθετημένοι κάδοι, συχνότερη αποκομιδή, συστηματικό πλύσιμο και ουσιαστική ανακύκλωση.
• Ποιο έργο του Δήμου θεωρείτε ότι έχει παρουσιαστεί ως «μεγάλη επιτυχία», ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι;
Γ.ΛΕΩΝ : Θα σας έλεγα το Κτήμα Τζερμιά, ενας χώρος που δεν ήταν απλά ένα δημοτικό κτίριο. Υπήρχε ένας ζωντανός πυρήνας πολιτισμού. Για χρόνια λειτουργούσε εκεί το εργαστήριο ζωγραφικής, με παιδιά και ενήλικες, με ανθρώπους που δημιουργούσαν και έδιναν καθημερινά ζωή στον χώρο. Θα περίμενε κανείς ότι μετά τις εργασίες αναβάθμισης αυτοί οι άνθρωποι θα επέστρεφαν στο φυσικό τους σπίτι. Αντί γι’ αυτό, τα ίδια τα μέλη του εργαστηρίου έφτασαν στο σημείο να ζητούν δημόσια την επιστροφή τους.
Μπορεί και σήμερα να γίνονται εκεί εκθέσεις και εκδηλώσεις, αλλά ο κόσμος που το γέμιζε ζωή δεν είναι πλέον οργανικά δεμένος μαζί του. Όμως την επιτυχία ενός χώρου πολιτισμού δεν τη μετράω από το πόσο ωραία βάφτηκαν οι τοίχοι του. Τη μετράω από το πόσους ανθρώπους έχει μέσα.
• Πιστεύετε ότι υπάρχει στον Δήμο οικονομικό πρόβλημα που κρύβεται κάτω από το χαλί;
Γ.ΛΕΩΝ : Τα οικονομικά ενός Δήμου, δεν είναι θέματα προσωπικών απόψεων. Κρίνονται από τους προϋπολογισμούς, τους απολογισμούς και τα πραγματικά οικονομικά στοιχεία.
Η δική μας ανάγνωση αυτών των στοιχείων δημιουργεί σοβαρό προβληματισμό για την οικονομική πορεία του Δήμου. Το ίδιο βλέπουν και οι δημότες που βλέπουν τις νέες οικονομικές επιβαρύνσεις, και θέλουν -όπως έχουν κάθε δικαίωμα- να μάθουν γιατί πρέπει και πάλι να πληρώσουν. Πού πηγαίνουν τα χρήματα; Ποιες δαπάνες περιορίστηκαν πριν ζητηθούν περισσότερα από τα νοικοκυριά;
Εδώ η θέση μου είναι ξεκάθαρη: ο Δήμος πρέπει πρώτα να νοικοκυρεύει τα δικά του οικονομικά και μετά να βάζει το χέρι στην τσέπη του δημότη.
• Στην ιατροδικαστική υπάρχει η έννοια του «μηχανισμού του θανάτου». Ποιος είναι ο μηχανισμός που οδηγεί έναν Δήμο σε παρακμή;
Γ.ΛΕΩΝ : Ο μηχανισμός της παρακμής ενός Δήμου ξεκινά, κατά τη γνώμη μου, από την απουσία οράματος. Όταν μια διοίκηση δεν έχει απαντήσει στο βασικό ερώτημα «τι πόλη θέλουμε να έχουμε σε δέκα ή είκοσι χρόνια;», τότε οι αποφάσεις γίνονται αποσπασματικές. Και οδηγούν σε πολλά μικρά λάθη που επαναλαμβάνονται μέχρι να γίνουν κανονικότητα.
Ένας δρόμος αλλάζει εδώ, ένα δέντρο κόβεται εκεί, ένας δημόσιος χώρος αλλάζει χρήση παραπέρα. Καθεμία από αυτές τις αποφάσεις μπορεί να φαίνεται μικρή, αλλά όλες μαζί, αλλάζουν την πόλη , μέχρι να χαθεί οριστικά η ταυτότητά της.
Η δική μου θέση είναι ξεκάθαρη: η Λυκόβρυση-Πεύκη πρέπει να εξελιχθεί σε ένα πράσινο προάστιο-πρότυπο, προστατεύοντας το πράσινο, την ηρεμία, τον οικιστικό χαρακτήρα και την ποιότητα ζωής.
Και όταν μιλάμε για πράσινο, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: το πράσινο ενός πεύκου και το πράσινο ενός γκαζόν το μόνο που έχουν κοινό είναι το χρώμα.
• Ποια είναι σήμερα η μεγαλύτερη αδικία που βιώνει ένας κάτοικος της Πεύκης; Και ποια ένας κάτοικος της Λυκόβρυσης;
Γ.ΛΕΩΝ : Για τον κάτοικο της Πεύκης, η μεγαλύτερη αδικία είναι ότι επέλεξε να ζήσει σε μια περιοχή με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά — πράσινο, ηρεμία, ποιότητα ζωής — και σήμερα βλέπει αυτά τα χαρακτηριστικά να πιέζονται.
Στη Λυκόβρυση η αδικία είναι διαφορετική. Οι κάτοικοι δικαιούνται τις ίδιες ποιοτικές υποδομές και την ίδια φροντίδα, χωρίς να χρειάζεται να περιμένουν χρόνια για βασικά έργα και χωρίς η ανάπτυξη να αλλοιώνει τον οικιστικό χαρακτήρα της περιοχής.
Δεν θέλω δύο πόλεις διαφορετικών ταχυτήτων μέσα στον ίδιο Δήμο. Θέλω μία Λυκόβρυση-Πεύκη με κοινή ποιότητα ζωής και ταυτόχρονα σεβασμό στην ιδιαίτερη φυσιογνωμία κάθε περιοχής.
• Τι πρέπει να αλλάξει στην καθημερινότητα ενός κατοίκου ώστε να πει: «ναι, κάτι άλλαξε στον Δήμο»;
Γ.ΛΕΩΝ : Πρέπει να αλλάξουν πρώτα απ’ όλα τα απλά. Αυτά που συναντά ο πολίτης μόλις ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του: καθαριότητα, ανακύκλωση, κυκλοφοριακό, στάθμευση, πεζοδρόμια και προσβασιμότητα.
Στην καθαριότητα η λύση δεν είναι να γεμίζουμε την πόλη με περισσότερους κάδους. Αν δύο κάδοι ξεχειλίζουν και δίπλα τους βάλεις άλλους δύο, δεν έλυσες το πρόβλημα. Απλώς δημιούργησες μια «καδούπολη». Χρειάζονται σωστά χωροθετημένοι κάδοι, συχνότερη αποκομιδή, συστηματικό πλύσιμο και ουσιαστική ανακύκλωση.
Το ίδιο ισχύει για την κυκλοφορία και τη στάθμευση. Δεν μπορεί κάθε παρέμβαση σε έναν δρόμο να μεταφέρει απλώς το πρόβλημα στον επόμενο. Χρειάζεται συνολικό κυκλοφοριακό σχέδιο για Λυκόβρυση και Πεύκη.
Και βέβαια τα πεζοδρόμια. Μια πόλη δεν είναι ανθρώπινη όταν ένας ηλικιωμένος, ένας γονιός με παιδικό καρότσι ή ένας άνθρωπος με αναπηρία δυσκολεύεται να κινηθεί με ασφάλεια.
Η πραγματική επιτυχία θα είναι να βγει ο δημότης από το σπίτι του, να δει μια καθαρότερη γειτονιά, να μετακινηθεί καλύτερα, να περπατήσει σε ασφαλές πεζοδρόμιο και να πει μόνος του: «Ναι, κάτι άλλαξε στον Δήμο μου» - αλλαγή ουσίας όχι επικοινωνίας.
• Ποια υπόσχεση δημάρχου θεωρείτε ότι δεν πρέπει ποτέ να δίνεται προεκλογικά;
Γ.ΛΕΩΝ : Καμία υπόσχεση που γνωρίζεις ότι δεν μπορείς να πραγματοποιήσεις.
Προτιμώ να δεσμευτώ για λιγότερα και να τα πραγματοποιήσω παρά να παρουσιάσω έναν εντυπωσιακό κατάλογο υποσχέσεων μόνο και μόνο επειδή βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο.
Στο τέλος ο πολίτης κάνει κάτι πολύ απλό: συγκρίνει τι του είπες με αυτό που πραγματικά έκανες.
Και βέβαια τα πεζοδρόμια. Μια πόλη δεν είναι ανθρώπινη όταν ένας ηλικιωμένος, ένας γονιός με παιδικό καρότσι ή ένας άνθρωπος με αναπηρία δυσκολεύεται να κινηθεί με ασφάλεια.
Η πραγματική επιτυχία θα είναι να βγει ο δημότης από το σπίτι του, να δει μια καθαρότερη γειτονιά, να μετακινηθεί καλύτερα, να περπατήσει σε ασφαλές πεζοδρόμιο και να πει μόνος του: «Ναι, κάτι άλλαξε στον Δήμο μου» - αλλαγή ουσίας όχι επικοινωνίας.
• Ποια υπόσχεση δημάρχου θεωρείτε ότι δεν πρέπει ποτέ να δίνεται προεκλογικά;
Γ.ΛΕΩΝ : Καμία υπόσχεση που γνωρίζεις ότι δεν μπορείς να πραγματοποιήσεις.
Προτιμώ να δεσμευτώ για λιγότερα και να τα πραγματοποιήσω παρά να παρουσιάσω έναν εντυπωσιακό κατάλογο υποσχέσεων μόνο και μόνο επειδή βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο.
Στο τέλος ο πολίτης κάνει κάτι πολύ απλό: συγκρίνει τι του είπες με αυτό που πραγματικά έκανες.
Γι’ αυτό η αρχή μου είναι: μην υπόσχεσαι κάτι αν προηγουμένως δεν έχεις εξετάσει σοβαρά ότι μπορείς να το πραγματοποιήσεις.
• Τι σας έκανε να αφήσετε την ασφάλεια της επιστημονικής σας ιδιότητας και να μπείτε στην πολιτική;
Γ.ΛΕΩΝ : Θα σας απαντήσω πολύ προσωπικά.
Αισθάνομαι ότι η ζωή μού έχει δώσει πολλά. Η επιστήμη μου, οι άνθρωποι που με εμπιστεύθηκαν όλα αυτά τα χρόνια και γενικότερα η ελληνική κοινωνία μού έχουν προσφέρει πολλά. Και θεωρώ ότι κάποια στιγμή οφείλεις και εσύ να επιστρέψεις κάτι.
Όταν έχεις την επαγγελματική σου αυτονομία και δεν χρειάζεσαι την πολιτική για να ζήσεις, πιστεύω ότι έχεις ακόμη μεγαλύτερη υποχρέωση να προσφέρεις.
Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική ως επάγγελμα. Με ενδιαφέρουν τα κοινά.
Εδώ είναι το σπίτι μου. Εδώ ζει η οικογένειά μου. Εδώ μεγαλώνει το παιδί μου.
Οποιαδήποτε θέση κι αν έχω αύριο, θα συνεχίσω να ενδιαφέρομαι για τη γειτονιά μου, την πόλη μου και τον τόπο στον οποίο ζω.
• Γιατρέ, αν ο Δήμος Λυκόβρυσης–Πεύκης ερχόταν σήμερα στο ιατροδικαστικό σας τραπέζι, θα τον χαρακτηρίζατε ζωντανό, ασθενή ή σε κρίσιμη κατάσταση; Και ποια θα ήταν η θεραπεία;
Γ.ΛΕΩΝ : Θα έλεγα ότι είναι ένας ασθενής σε κρίσιμη κατάσταση, αλλά απολύτως ανατάξιμος.
Και για μένα η δεύτερη φράση είναι η σημαντικότερη.
Η θεραπεία δεν είναι ένα έργο. Ούτε μια φωτογραφία. Ούτε μια επικοινωνιακή καμπάνια. Είναι ένα συνολικό σχέδιο.
Πράσινο, καθαριότητα, κυκλοφοριακό, στάθμευση, ασφαλή πεζοδρόμια, αθλητικές και κοινωνικές υποδομές, οικονομική τάξη και σεβασμός στον δημόσιο χώρο.
Και πάνω απ’ όλα, ένα ξεκάθαρο όραμα για το πώς θέλουμε να είναι η Λυκόβρυση-Πεύκη σε δέκα και είκοσι χρόνια.
Αν θέλετε να το πω ως γιατρός, ο Δήμος χρειάζεται άμεση ανάταξη.
Αν θέλετε να το πω ως κάτοικος, χρειάζεται να ξαναγίνει μια πόλη για την οποία θα είμαστε υπερήφανοι που ζούμε εδώ.
• Τι σας έκανε να αφήσετε την ασφάλεια της επιστημονικής σας ιδιότητας και να μπείτε στην πολιτική;
Γ.ΛΕΩΝ : Θα σας απαντήσω πολύ προσωπικά.
Αισθάνομαι ότι η ζωή μού έχει δώσει πολλά. Η επιστήμη μου, οι άνθρωποι που με εμπιστεύθηκαν όλα αυτά τα χρόνια και γενικότερα η ελληνική κοινωνία μού έχουν προσφέρει πολλά. Και θεωρώ ότι κάποια στιγμή οφείλεις και εσύ να επιστρέψεις κάτι.
Όταν έχεις την επαγγελματική σου αυτονομία και δεν χρειάζεσαι την πολιτική για να ζήσεις, πιστεύω ότι έχεις ακόμη μεγαλύτερη υποχρέωση να προσφέρεις.
Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική ως επάγγελμα. Με ενδιαφέρουν τα κοινά.
Εδώ είναι το σπίτι μου. Εδώ ζει η οικογένειά μου. Εδώ μεγαλώνει το παιδί μου.
Οποιαδήποτε θέση κι αν έχω αύριο, θα συνεχίσω να ενδιαφέρομαι για τη γειτονιά μου, την πόλη μου και τον τόπο στον οποίο ζω.
• Γιατρέ, αν ο Δήμος Λυκόβρυσης–Πεύκης ερχόταν σήμερα στο ιατροδικαστικό σας τραπέζι, θα τον χαρακτηρίζατε ζωντανό, ασθενή ή σε κρίσιμη κατάσταση; Και ποια θα ήταν η θεραπεία;
Γ.ΛΕΩΝ : Θα έλεγα ότι είναι ένας ασθενής σε κρίσιμη κατάσταση, αλλά απολύτως ανατάξιμος.
Και για μένα η δεύτερη φράση είναι η σημαντικότερη.
Η θεραπεία δεν είναι ένα έργο. Ούτε μια φωτογραφία. Ούτε μια επικοινωνιακή καμπάνια. Είναι ένα συνολικό σχέδιο.
Πράσινο, καθαριότητα, κυκλοφοριακό, στάθμευση, ασφαλή πεζοδρόμια, αθλητικές και κοινωνικές υποδομές, οικονομική τάξη και σεβασμός στον δημόσιο χώρο.
Και πάνω απ’ όλα, ένα ξεκάθαρο όραμα για το πώς θέλουμε να είναι η Λυκόβρυση-Πεύκη σε δέκα και είκοσι χρόνια.
Αν θέλετε να το πω ως γιατρός, ο Δήμος χρειάζεται άμεση ανάταξη.
Αν θέλετε να το πω ως κάτοικος, χρειάζεται να ξαναγίνει μια πόλη για την οποία θα είμαστε υπερήφανοι που ζούμε εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου