Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Η αναγκαιότητα της αυθάδειας !

Έχετε δει τη διάσημη φωτογραφία του Άλμπερτ Αϊνστάιν
που βγάζει τη γλώσσα στον φωτογραφικό φακό; Είναι μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φωτογραφίες του 20ού αιώνα, μια εικόνα που έγινε σύμβολο ανεξαρτησίας, αντισυμβατικότητας και περιφρόνησης απέναντι στους κάθε μορφής «ξερόλες». Η φωτογραφία της αθλήτριας που βγάζει τη γλώσσα, δείχνοντας την Αλεξάνδρα Εφραίμογλου και το χρυσό της μετάλλιο, μας θυμίζει εκείνη την εικόνα. Όχι επειδή οι δύο περιπτώσεις έχουν την ίδια ιστορία. Αλλά επειδή και στις δύο υπάρχει κάτι κοινό: η χαρούμενη αυθάδεια εκείνου που τελικά δικαιώθηκε παρόλες τις δυσκολίες που του έβαζαν κάποιοι.


Στην περίπτωση του Αϊνστάιν, η φωτογραφία τραβήχτηκε το 1951, στα 72α γενέθλιά του. Ο κορυφαίος φυσικός είχε ήδη ανατρέψει πολλές από τις καθιερωμένες αντιλήψεις της εποχής του για τον χώρο, τον χρόνο και τη βαρύτητα. Η εικόνα του, με τη γλώσσα έξω, έγινε διαχρονικό σύμβολο ενός ανθρώπου που δεν είχε ανάγκη να συμμορφώνεται με τις κατεστημένες προσδοκίες των άλλων.

Στην περίπτωση της Αλεξάνδρας Εφραίμογλου, η συμβολική διάσταση είναι διαφορετική, αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα. Μια Ελληνίδα αθλήτρια κατακτά την κορυφή, γίνεται παγκόσμια πρωταθλήτρια και φέρνει στη χώρα της ένα χρυσό μετάλλιο. Μια διάκριση που τιμά την ίδια, την οικογένειά της, τον αθλητισμό και φυσικά την πόλη από όπου ξεκίνησε.

Κι όμως, ενώ η επιτυχία της γίνεται γνωστή και προκαλεί δικαιολογημένο ενθουσιασμό, από την πλευρά της δημοτικής διοίκησης Ψυχάλη δεν υπήρξε η δημόσια αναγνώριση. Κανείς από τους δημοτικούς συμβούλους της διοίκησης δεν βρήκε τον λόγο ή την ευκαιρία να εκφράσει δημόσια τα συγχαρητήριά του για αυτή την τεράστια επιτυχία.

Δεν είναι υποχρεωτικό ένας δημοτικός σύμβουλος να συμφωνεί πολιτικά με κάποιον, να έχει προσωπική σχέση μαζί του ή να ανήκει στον ίδιο πολιτικό κύκλο για να αναγνωρίσει μια σπουδαία διάκριση. Το αντίθετο. Η αναγνώριση της αξίας ενός ανθρώπου, ανεξάρτητα από πολιτικές συμπάθειες και αντιπάθειες, είναι στοιχειώδες δείγμα θεσμικής συμπεριφοράς. Ο αθλητισμός δεν έχει παραταξιακά χρώματα.

Δυστυχώς όμως, για τον δήμαρχο και τους συμβούλους του, φαίνεται πως και ο αθλητισμός έχει παραταξιακό χρώμα.

Ίσως, λοιπόν, η φωτογραφία της αθλήτριας να έχει μεγαλύτερη πολιτική σημασία απ' όση φαίνεται με την πρώτη ματιά. Η γλώσσα που βγάζει δεν είναι προσβολή προς κάποιον. Είναι η αυθόρμητη έκφραση της χαράς, η θριαμβευτική απάντηση της πραγματικότητας σε όσους αλαζονικά υποτίμησαν μια προσπάθεια που τελικά δικαιώθηκε.

Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον μάθημα της ιστορίας.

Η αυθάδεια είναι αναγκαία. Όχι γενικά απέναντι στους ανθρώπους, αλλά απέναντι στην υποκρισία, στην επιλεκτική αναγνώριση και στην αντίληψη ότι η δημόσια επιδοκιμασία αποτελεί προνόμιο που διανέμει η εξουσία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου